Obiektyw

Obiektyw jest częścią aparatu fotograficznego, który służy do skupiania obrazu na błonie światłoczułej lub na matrycy. Soczewki przekazują obraz obiektu, który ma być sfotografowany. Obiektyw może składać się z pojedynczej soczewki, jak w dawnych aparatach, ale zwykle zawiera kilka soczewek. Istnieje wiele rodzajów obiektywów, jednak wszystkie mają wspólne pochodzenie.

Za prehistorię obiektywów można uznać lunety, jakich używano w starożytnej Grecji ok. 2000 lat p.n.e. Używano w nich szlifowanych górskich kryształów, ale mimo że archeologom udało się znaleźć fragmenty takich urządzeń, wciąż niewiele o nich wiadomo.

Pierwszą soczewkę, przypominająca obecne, zastosowali Chińczycy, około X wieku n.e., a do Europy trawiła one jeszcze później. Camera Obscura, pierwsze urządzenie tego rodzaju, wymyślone przez Leonarda da Vinci, miało soczewkę wykonaną z kuli, wypełnionej wodą. Około roku 1550 we Włoszech wynaleziono soczewkę skupiającą, a około 20 lat później rozpraszającą. Mimo że pierwsza lunetę, przypominającą współczesne urządzenia obserwacyjne, skonstruował w 1604 roku holenderski żeglarz o nazwisku Jensen, jednak luneta posiadała dwie soczewki skupiające, nie miała zaś rozpraszającej, nie był to pierwszy obiektyw we współczesnym rozumieniu.

Obiektyw jest częścią aparatu fotograficznego

Obiektyw jest częścią aparatu fotograficznego

Rzeczywistym konstruktorem układu soczewek, który do dziś jest kanoniczny dla obiektywów, był Charles Chavalier. Zastosowanie dwóch soczewek było przełomem, ponieważ ograniczało to wady pojedynczej soczewki. Które wiązały się przede wszystkim z jej kształtem. Im soczewka bardziej płaska, tym mniej takich wad, jednak bez wypukłości czy wklęśnięć przestaje być ona soczewką.

Problem z wadami soczewek i ich korygowaniem przez dodawanie do obiektywów kolejnych szkieł, do dziś jest istotny dla producentów sprzętu fotograficznego, zwłaszcza, że wraz z rozwojem optyki można wskazać znacznie więcej wad soczewek, niż wskazywano kiedyś. Do najczęstszych należą:

  • aberracja chromatyczna,
  • aberacja sferyczna,
  • koma,
  • astygmatyzm
  • oraz dystorsja.

Aberracje mają co prawda różne przyczyny, ale jeden efekt – obraz jest nieostry, przy czym przy aberracji chromatycznej na krawędziach obrazu widoczne jest rozszczepienie światła. Koma, to wada, która tworzy plamkę na obrazie, ponieważ źródło światła nie przechodzi dokładnie przez oś optyczną soczewki.

 

Astygmatyzm powoduje nieostrość i zniekształcenie obrazu, pojawia się jeśli światło padające w różnych miejscach na soczewką, wychodzi z niej w innym miejscu, niż powinno. Z kolei dystorsja, to zniekształcenie obrazu powodowane tym, że soczewka nierówno powiększa obraz, nie w każdym miejscu tak samo przekazując parametry powiększenia.

Oczywiście w niektórych obiektywach wady są wykorzystywane jako zalety, do tworzenia alternatywnych możliwości fotografowania (np. obiektyw typu rybie oko).

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*